غاذی

[ ع. ] (اِفا.) غذادهنده، قوت دهنده.<br>

[ ع. ] (اِفا.) غذادهنده، قوت دهنده.

غاذی . (ع ص ) هو غاذی مال ؛ او نگهبان و نیکوکننده ٔ شتران است . (منتهی الارب ). ◄ زخمی که خشک نشود. (از تاج العروس ).