عیزری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیزری . [ ع َ زَ ] (اِخ ) محمدبن محمدبن محمدبن خضر، از نواده های عروةبن زبیربن العوام قریشی، ملقب به شمس الدین . وی از فقهای شافعی بود و به سال ٧٢٤ هَ . ق . در قدس متولد گشت و در قاهره پرورش یافت و بسال ٨٠٨ در غزة درگذشت . او راست : الغیاث، ادب الفتوی، غرائب السیر، مصباح الزمان فی المعانی و البیان، الکوکب المشرق و قضم الضرب فی نظم کلام العرب . (از الاعلام زرکلی ).