عیبگو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیبگو. [ ع َ / ع ِ ] (نف مرکب ) عیب گوی . عیب گوینده . بدگوی . (ناظم الاطباء). عیب شمارنده : عیب مردم فاش کردن بدترین عیبهاست عیبگو اول کند بی پرده عیب خویش را. آزاد. و رجوع به عیبگوی شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیبگو. [ ع َ / ع ِ ] (نف مرکب ) عیب گوی . عیب گوینده . بدگوی . (ناظم الاطباء). عیب شمارنده : عیب مردم فاش کردن بدترین عیبهاست عیبگو اول کند بی پرده عیب خویش را. آزاد. و رجوع به عیبگوی شود.