عیب دان

عیب دان . [ ع َ / ع ِ ] (نف مرکب ) عیب داننده . آنکه عیب مردم شناسد. (فرهنگ فارسی معین ) : ما همه عیبیم چون یابد وصال عیب دان در بارگاه غیب دان . عطار. عیب های سگ بسی او می شمرد عیب دان از غیب دان بوئی نبرد. مولوی . نعوذباللَّه اگر خلق عیب دان بودی کسی به حال خود از دست کس نیاسودی . سعدی .