عیب دار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیب دار. [ ع َ / ع ِ ] (نف مرکب ) عیب دارنده . معیوب و دارای عیب . (ناظم الاطباء) : که تو هم عیب دار و عیبناکی خدا را شد سزا از عیب پاکی . ناصرخسرو. عیب نمایی مکن آیینه وار تا نشوی از نفسی عیب دار. نظامی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیب دار. [ ع َ / ع ِ ] (نف مرکب ) عیب دارنده . معیوب و دارای عیب . (ناظم الاطباء) : که تو هم عیب دار و عیبناکی خدا را شد سزا از عیب پاکی . ناصرخسرو. عیب نمایی مکن آیینه وار تا نشوی از نفسی عیب دار. نظامی .