عیب تراش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عیب تراش . [ ع َ / ع ِ ت َ ] (نف مرکب ) عیب تراشنده . عیب جوینده . عیب نهنده بر دیگران : چه بلا عیب تراشم، که حسد کم بادا مشنو عیب زر ده دهی از سیم دغل . عرفی (از آنندراج ).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی