عکاک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عکاک . [ ع ِ ] (ع اِ) تیزی و سختی گرما بی وزش باد. ◄ ج ِ عَکیک . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به عکیک شود. ◄ ج ِ عکک .(منتهی الارب ). رجوع به عکک شود. ◄ ج ِ عُکّة. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به عکة شود.