عویج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عویج . [ ع َ ] (اِخ ) نام اسب عروةبن ورد بود. (از منتهی الارب ).
عویج . [ ع ُ وَ ] (اِخ ) (دارة...) یکی از دارات است . رجوع به دارةعویج، و معجم البلدان شود.
عویج . [ ع َ ] (اِخ ) ابن عدی بن کعب بن لؤی، از قریش . جدی جاهلی بود، و برخی از صحابه از نسل وی بوده اند. (از الاعلام زرکلی از جمهرةالانساب ).