عودت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عودت . [ ع َ دَ ] (ع مص ) عودة. بازگشتن . مراجعت کردن . رجعت کردن . ◄ (اِمص ) بازگشت . برگشت : گفت گرگان محل عودت است و اینجا بودن روی ندارد، به استرآباد باید آمد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٥٦). و رجوع به عودة شود. - عودت دادن ؛ رد کردن . بازگردانیدن . مسترد داشتن . مراجعت دادن .