عمرط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمرط. [ ع َ م َرْ رَ ] (ع ص ) مرد جوان سبک . ◄ دلیر و سخت . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ (اِ) بلا. (منتهی الارب ). بلا و داهیه . (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
عمرط. [ ع ِ رِ / ع ُ رُ ] (ع ص ) دراز. (منتهی الارب ). مرد دراز. (از اقرب الموارد).
عمرط. [ ع َ م َرْ رَ ] (اِخ ) (بنی ...) نام بطنی است از کندة از قحطانیة، منسوب به عمرطبن غنم . (از معجم قبائل العرب از تاج العروس ).