عمران
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمران . [ ع َ ] (ع اِ)دو گوشت پاره بالای لهات آویخته . (منتهی الارب ). دو گوشت پاره که بر ملازه آویخته است . (از اقرب الموارد).
عمران . [ ع َ ] (اِخ ) موضعی است به یمن . (منتهی الارب ).
عمران . [ ع َ م َ ] (اِخ ) موضعی است . (منتهی الارب ).