عمر کوفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمر کوفی . [ ع ُ م َ رِ ] (اِخ ) ابن قاسم کوفی . رجوع به ابوزبید (عمربن ...) شود.
عمر کوفی . [ ع ُ م َ رِ ] (اِخ ) ابن ذربن عبداﷲ. رجوع به ابوذر (عمربن ...) شود.
عمر کوفی . [ ع ُ م َ رِ ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن محمدبن محمدبن احمدبن علی بن حسین بن علی بن حمزةبن یحیی بن حسین علوی کوفی بغدادی زیدی، مکنی به ابوالبرکات . فقیه و محدث و مفسر و مقری و لغوی و ادیب و نحوی بود که نسبش به امام علی بن ابی طالب (ع ) می رسد. وی در سال ٤٤٢ هَ .ق . در کوفه متولد شد و در این شهر و در بغداد تحصیل علم کرد، سپس به بلاد شام سفر کرد و زمانی در دمشق و حلب سکونت اختیار کرد و در هفتم شعبان سال ٥٣٩ هَ .ق .درگذشت . او راست : شرح اللمع ابن جنی، در نحو. (از معجم المؤلفین و الاعلام زرکلی ). رجوع به مآخذ ذیل شود:المنتظم ج ١٠ ص ١١٢. میزان الاعتدال ج ٢ ص ٢٤٩. انباءالرواة ج ٢ ص ٣٢٤. البدایة ج ١٢ ص ٢١٩. نزهةالالباء ص ٤٧٨. لسان المیزان ج ٤ ص ٢٨٠. بغیةالوعاة ص ٣٥٩. شذرات الذهب ج ٤ ص ١٣٢. طبقات المفسرین ص ٢٦. تاج التراجم ص ٣٥. کشف الظنون ص ١٥٦٢. اعیان الشیعة ج ٢ ص ٢١٦.