عمر قضاعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمر قضاعی . [ ع ُ م َ رِ ق ُ ] (اِخ ) ابن محمدبن احمدبن علی بن عدیس قضاعی بلنسی، مکنی به ابوحفص . وی لغوی و از اهالی بلنسیة بود و در حدود سال ٥٧٠ هَ .ق . درگذشت . او راست : ١ - شرح فضیح ثعلب . ٢ - المثلث، در لغت که ده جزء است . (از اعلام زرکلی از بغیةالوعاة ص ٣٦٣).