عمر فارقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمر فارقی . [ ع ُ م َ رِ رِ ] (اِخ ) ابن اسماعیل بن مسعود فارقی ربعی، مکنی به ابوحفص و ملقب به رشیدالدین . وی ادیب، مفسر و اصولی بود و در دیوان الانشاء مصر به کتابت اشتغال داشت . در سال ٥٩٨ هَ .ق . متولد شد و بسال ٦٨٧ هَ .ق . در ظاهریه ٔ مصر توسط سارقی خفه گردید. او راست : المقدمة الکبری و المقدمة الصغری در علم نحو. (از الاعلام زرکلی از فوات الوفیات ج ٢ ص ١٠٣).