عمر شافعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمر شافعی . [ ع ُ م َ رِ ف ِ ] (اِخ ) ابن احمدبن ابی بکر. رجوع به عمر رازی شود.
عمر شافعی . [ ع ُ م َ رِ ف ِ ] (اِخ ) ابن احمدبن علی . رجوع به عمر هلالی شود.
عمر شافعی . [ ع ُ م َ رِ ف ِ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن سعیدبن ابراهیم بن محمد زهری شافعی . مشهور به ابن حمامة. وی فقیه و از فرزندان سعدبن ابی وقاص بود. در ذیقعده ٔ سال ٣٤٨ هَ .ق . متولد شد و در جمادی الاَّخره ٔ ٤٣٤ هَ .ق . در بغداد درگذشت . اورا تصنیفاتی در مناسک است . (از معجم المؤلفین از طبقات الشافعیه ٔ سبکی ج ٤ ص ٧، و هدیة العارفین بغدادی ج ١ ص ٧٨١، و طبقات الشافعیه ٔ اسنوی، نسخه ٔ خطی ).