عمان سامانی | گنجینه الاسرار | بخش ۱۵

گوید او چون باده خواران الست هر یک اندر وقت خود گشتند مست ز انبیا و اولیا، از خاص و عام عهد هر یک شد به عهد خود تمام نوبت ساقی سرمستان رسید آنکه بدپا تا بسرمست، آن رسید آنکه بد منظور ساقی هست شد و آنکه گل از دست برد، از دست شد گرم شد بازار عشق ذوفنون بوالعجب عشقی، جنون اندر جنوب خیره شد تقوی و زیبایی بهم پنجه زد درد و شکیبایی بهم سوختن با ساختن آمد قرین گشت محنت با تحمل، همنشین زجر و سازش متحد شد، درد و صبر نور و ظلمت متفق شد، ماه و ابر عیش و غم مدغم شد و تریاق و زهر مهر و کین توأم شد و اشفاق و قهر ناز معشوق و نیاز عاشقی جور عذرا و رضای وامقی عشق، ملک قابلیت دید صاف نزهت از قافش گرفته تا بقاف از بساط آن، فضایش بیشتر جای دارد هرچه آید، پیشتر گفت اینک آمدم من‌ای کیا گفت از جان آرزومندم بیا گفت بنگر، بر ز دستم آستین گفت منهم برزدم دامان، ببین لاجرم زد خیمه عشق بی‌قرین در فضای ملک آن عشق آفرین بی‌قرینی با قرین شد، همقران لامکانی را، مکان شد لامکان کرد بروی باز، درهای بلا تا کشانیدش بدشت کربلا داد مستان شقاوت را خبر کاینک آمد آن حریف در بدر نک نمایید آید آنچ از دستتان میرود فرصت، بنازم شستتان سرکشید از چار جانب فوج فوج لشکر غم، همچنان کز بحر، موج یافت چون سرخیل مخموران خبر کز خمار باده آید درد سر خواند یکسر همرهان خویش را خواست هم بیگانه و هم خویش را گفتشان‌ای مردم دنیا طلب اهل مصر و کوفه و شام و حلب مغزتان را شور شهوت غالبست نفستان، جاه و ریاست طالبست ای اسیران قضا؛ در این سفر غیر تسلیم و رضا، این المفر؟ همره مارا هوای خانه نیست هرکه جست از سوختن، پروانه نیست نیست در این راه غیر از تیر و تیغ گومیا، هر کس ز جان دارد دریغ جای پا باید بسر بشتافتن نیست شرط راه، رو برتافتن