علی کسروی

علی کسروی .[ ع َ ی ِ ک ِ رَ ] (اِخ ) ابن مهدی بن علی بن مهدی کسروی اصفهانی بغدادی شافعی . مکنی به ابوالحسن . وی ادیب وحافظ و نحوی و شاعر و راوی بود. و پیش از سال ٢٨٩ هَ . ق . در قید حیات بوده است . او راست : ١- الاعیاد و النواریز. ٢- تأویل الاحادیث المشکلات الواردة فی الصفات . ٣- کتاب الخصال، که در آن اشعار و حکم و امثال راجمعآوری کرده است . ٤- مراسلات الاخوان و محاورات الخلان . (از معجم المؤلفین ج ٧ ص ٢٤٧). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است : طبقات الشافعیه ٔ اسنوی ص ١٥٣. الفهرست ابن الندیم ج ١ ص ١٥٠. معجم الادباء یاقوت ج ١٥ ص ٨٨. بغیةالوعاة سیوطی ص ٣٥٦. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ٧٠٥. هدیة العارفین بغدادی ج ١ ص ٦٧٨. ایضاح المکنون بغدادی ج ١ ص ٢٢٠ و ج ٢ ص ٤٦٣.