علی عیادی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی عیادی . [ ع َ ی ِ ع َی ْ یا ] (اِخ ) ابن عبدالصادق بن احمدبن عبدالصادق بن محمدبن عبداﷲ عیادی مالکی . مکنی به ابوالحسن . وی فقیه و متکلم و صوفی قرن دوازدهم هَ. ق . بود. و در ربیعالاول سال ١١٣٨ هَ . ق . در طرابلس غرب درگذشت . او راست : ١- تحفةالاخوان فی الرد علی فقراءالزمان . ٢- شرح الصغری، متعلق به محمد سنوسی . ٣- شرح منظومه ٔ عبدالواحد ابن عاش، در فقه . ٤- منظومه ای در باره ٔ عیوب نفس، و شرح آن . ٥- هدایةالعبید الی الطریق المبتغی المجید فی نظم اصول الطریق الزروقیة، و شرح آن . (از معجم المؤلفین از تاریخ طرابلس غرب از ابن غلیون ص ١٨٧ و اعلام من طرابلس علی مصراتی ص ١٤٥).