علی عکوک

علی عکوک . [ ع َ ی ِ ع َ ک َوْ وَ ] (اِخ )ابن جبلةبن مسلم بن عبدالرحمان ابناوی . مکنی به ابوالحسن و مشهور به عکوک . از شعرای مشهور عراق بود و اصل او از شیعیان خراسان است . وی در سال ١٦٠ هَ . ق . در نزدیکی بغداد متولد شد و غالب اشعارش در مدح ابودلف عجلی است . او شخصی نابینا و ابرص بود و أصمعی شاعر بر او حسد می ورزید و هم اوست که وی را ملقب به عکوک (بمعنای فربه ) کرد. علی بن جبلة در سال ٢١٣ هَ . ق .به امر مأمون بقتل رسید. (از الاعلام زرکلی از وفیات الاعیان ابن خلکان ج ١ ص ٣٤٨ و سمط اللاَّلی ص ٣٣٠ و تاریخ بغداد ج ١١ ص ٣٥٩ و الشعر و الشعراء ص ٣٦٠ و کتاب الورقة ص ١٠٦ و نکت الهمیان ص ٢٠٩). ابن الندیم در الفهرست می نویسد که او را صد و پنجاه ورقه شعر است .