علی عمری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی عمری . [ ع َ ی ِ ع ُ م َ ] (اِخ ) ابن محمد شیرازی عمری شافعی . ملقب به مظفرالدین . رجوع به علی شیرازی شود.
علی عمری . [ ع َ ی ِ ع ُ م َ ] (اِخ ) ابن علی بن مرادبن عثمان بن علی بن قاسم عمری موصلی شافعی . وی ادیب بود و در سال ١١٤٧ هَ . ق . متولد شد و در ١١٩٢ هَ . ق . درگذشت و در اسکدار دفن گردید. او راست : ١- دو کتاب که محتوی در حدود سی علم است . ٢- کتابی در معانی و بیان . (از معجم المؤلفین از هدیة العارفین بغدادی ج ١ ص ٧٦٩ و الاعلام زرکلی ج ٥ ص ١٣٠).
علی عمری . [ ع َ ی ِ ع ُ م َ ] (اِخ ) ابن محمدبن علی بن محمد علوی عمری شجری . ملقب به نجم الدین و مکنی به ابوالحسن و مشهور به ابن صوفی . رجوع به علی شجری شود.