علی عبسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی عبسی . [ع َ ی ِ ع َ ب َ ] (اِخ ) ابن افلح بن محمد عبسی . مکنی به ابوالقاسم . شاعر بود و خلفا را مدح کرد. او را نوادر بسیاری است . وی از بغداد به شام فرار کرد و سپس به بغداد بازگشت و در ٢ شعبان سال ٥٥٣ هَ . ق . درگذشت . تولد او در سال ٤٤٣ بوده است . او را دیوان شعر و دیوان رسائل است . (از معجم المؤلفین از کشف الظنون ص ٧٦٤ وفیات الاعیان ابن خلکان ج ١ ص ٤٥٥ و ذیل تاریخ بغداد ابن نجار ج ١٠ ص ١٨٨ والوافی صفدی ج ١٢ ص ٩).
علی عبسی . [ ع َ ی ِ ع َ ب َ] (اِخ ) ابن حسین بن علی عبسی . مشهور به ابن کوچک وراق . ادیب بود و در مصر تحصیل کرد و ساکن شام و ساحل شد. وی در سال ٣٩٤ هَ . ق . درگذشت . او راست : ١- اعزالمطالب الی اعلی المراتب فی الزهد. ٢- کتاب الطنبوریین . (از معجم المؤلفین از معجم الادباء ج ١٣ ص ١٥٧ و ایضاح المکنون ج ١ ص ١٠٠ و هدیة العارفین ج ١ ص ٦٨٦).
علی عبسی . [ ع َ ی ِ ع َ ب َ ] (اِخ ) ابن حسین بن علی عبسی فراء. مکنی به ابوالحسن . رجوع به علی فراء شود.