علی شاهرودی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی شاهرودی . [ ع َ ی ِ ] (اِخ ) ابن محمد شاهرودی . فقیه قرن ١٤ هَ . ق . وی تحصیلات خود را در تهران به پایان رساند سپس به نجف و کربلا رفت و در بیستم ربیعالثانی سال ١٣٥١ هَ . ق . در سن شصت و سه سالگی در کاظمین درگذشت و جسد او در نجف دفن گردید. او را تعلیقی است بر العروةالوثقی . (از معجم المؤلفین از اعیان الشیعه ٔ عاملی ج ٤٢ ص ٨٦).
علی شاهرودی . [ ع َ ی ِ ] (اِخ ) ابن محمد. ملقب به علاءالدین . رجوع به علی مصنفک شود.
علی شاهرودی . [ ع َ ی ِ ] (اِخ ) ابن محمودبن محمدبن مسعودبن محمودبن محمدبن محمدبن محمدبن عمر شاهرودی بسطامی هروی رازی فخری بکری حنفی . مشهور به مصنفک و ملقب به علاءالدین . رجوع به علی مصنفک شود.