علی سقاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی سقاف . [ ع َ ی ِ س َق ْ قا ] (اِخ ) ابن ابی بکربن عبدالرحمان سقاف علوی . ملقب به نورالدین . و در هدیةالعارفین نام او به صورت «علی بن ابی بکربن عبدالرحمان بن محمد باعلوی » آمده است . وی فقیه و صوفی و شاعر و تولد و وفات او در مدینه بود. (٨١٨ - ٨٩٥ هَ . ق .). او راست : ١- البرقة المشیقة فی الباس الخرقة الانیقة. ٢- الدر المدهش البهی فی مناقب الشیخ سعدبن علی . ٣- دیوان شعر. ٤- کتابی در علم میقات . ٥- کتاب النکاح . (از معجم المؤلفین از کشف الظنون ص ١٧٣٨ و هدیة العارفین ج ١ ص ٧٣٨ و ایضاح المکنون ج ١ ص ١٧٧ و ٤٤٨ و الاعلام زرکلی ج ٥ ص ٧٤ و کنزالبراهین جعفری ص ٧٠ و فهرس الفهارس کتانی ج ١ ص ١٨٠).
علی سقاف . [ ع َ ی ِ س َق ْ قا ] (اِخ ) ابن شیخ بن محمدبن علی سقاف علوی . مشهور به ابن شهاب الدین . نسابه بود و در سال ١١٣٦ هَ . ق . در تریم از بلاد حضرموت متولد شد، و در سال ١٢٠٣ هَ.ق . در شجر درگذشت . او راست : الشجرة العلیة، در ١٤ جلد. (از معجم المؤلفین از اعلام زرکلی ج ٥ ص ١٠٦).