علی سغدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی سغدی . [ ع َ ی ِ س ُ ] (اِخ ) ابن حسین بن محمد سغدی حنفی . فقیه بود و در سال ٤٦١ هَ . ق . در بخارا درگذشت . نسبت او به «سغد» از نواحی سمرقند است . او راست : ١- النتف فی الفتاوی . ٢- شرح بر کتاب خصاف در ادب قاضی بر مذهب ابوحنیفه . ٣- شرح الجامع الکبیر شیبانی، در فروع فقه حنفی . (از معجم المؤلفین از تاج التراجم ابن قطلوبغا ص ٣٢ و الجواهر المضیئه ٔ قرشی ج ١ ص ٣٦١ و الفوائد البهیه ٔ لکنوی ص ١٢١ و کشف الظنون ص ٤٦ و هدیة العارفین ج ١ ص ٦٩١).