علی زاهی

علی زاهی . [ ع َ ی ِ ] (اِخ ) ابن اسحاق بن خلف زاهی بغدادی . مکنی به ابوالقاسم . شاعر بود و در ابتدای دهه ٔ سوم ماه صفر سال ٣٠٨ یا٣١٨ هَ . ق . متولد شد. و در ابتدای دهه ٔ سوم ماه جمادی الاَّخرة سال ٣٥٢ هَ . ق . درگذشت و در مقابر قریش (کاظمین فعلی ) دفن شد. وی سیف الدولةبن حمدان را مدح گفته است . و او را دیوان شعری است در چهار جلد که غالب اشعار آن در مدح اهل بیت است زیرا او از کسانی بودکه علناً شروع به مدح اهل بیت کردند. زاهی منسوب به «زاه » است که قریه ای است به نیشابور. (از معجم المؤلفین از الوافی صفدی ج ١٢ ص ٢ و اعیان الشیعه ٔ عاملی ج ٤١ ص ٦٥ و فوائد الرضویة ج ١ ص ٢٧٤ و هدیة العارفین بغدادی ج ١ ص ٦٨٠) (از الذریعه ٔ آقابزرگ طهرانی ج ٩ ص ٣٩٩ از ابن خلکان ج ١ ص ٣٥٥ و کشف الظنون حاجی خلیفه ج ٢ ص ٩٣ و تاریخ بغداد ج ١١ ص ٣٥٠ و ریحانة الادب و مجالس المؤمنین ص ٢٢٨). و نیز رجوع به زاهی (علی بن ...) شود.