علی روحانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی روحانی . [ ع َ ی ِ رُ ] (اِخ ) ابن محمدبن سلامه ٔ روحانی مقری رحبی، مکنّی به ابوالحسن . وی از قرائت و شناختن وجوه آن توانایی داشت و مدتی مصاحب صوفیان گشت و در طلب حدیث به بلاد مختلف سفر کرد سپس در مصر مسکن گزید و در همانجا درگذشت . نسبت او به «روحا» از قرای «رحبة» است . (از معجم البلدان یاقوت : «روحا»).