علی راوندی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی راوندی . [ ع َ ی ِ وَ ] (اِخ ) ابن فضل اﷲبن علی بن عبیداﷲ حسنی راوندی، ملقب به عزالدین، فقیه و مفسر و ادیب و نویسنده ٔ قرن هفتم هجری بود و در سال ٥٩٩ هَ . ق . متولد شد و در سال ٦٥٢ هَ . ق . درقید حیات بوده است . او راست : ١ - تفسیر القرآن . ٢ -حسیب النسیب للحسیب النسیب . ٣ - الطرازالمذهب فی ابرازالمذهب . ٤ - مجمعالطوائف و منبع الطرائف . ٥ - نثراللاَّلی لفخر المعالی . (از معجم المؤلفین ج ٧ ص ١٦٦).