علی خیقانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی خیقانی . [ ع َ ی ِ خ َ ] (اِخ ) ابن حسین خیقانی حلی نجفی . لقب او در «مصنفی علم الرجال » به صورت «خاقانی » ضبط شده است . وی فقیه و اصولی بود که در بیست وششم یا بیست وهفتم رجب سال ١٣٣٤ هَ . ق . در نجف اشرف درگذشت . و از جمله اساتید او شیخ انصاری و میرزای شیرازی و شیخ راضی و شیخ محمدحسین کاظمی و شیخ زین العابدین مازندرانی و شیخ علی بن میرزا خلیل طهرانی بوده اند. «خیقانی » منسوب است به «خیقان » که محلی است در سواد عراق . او راست : ١ - تعلیق بر فوائد آقا بهبهانی، درعلم رجال . ٢- رساله ای در تمام ابواب اصول . ٣ - رساله ای در مهمات فقه و قواعد آن . ٤ - شرح اللمعة الدمشقیة. (از مصنفی علم الرجال آقابزرگ طهرانی ص ٣١٦) (از معجم المؤلفین بنقل از اعیان الشیعه ٔ عاملی ج ٤١ ص ١٣٣).