علی حکیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی حکیم . [ ع َی ِ ح َ ] (اِخ ) ابن محمد حسینی نجفی، مشهور به حکیم . عالم در علم طب (١٢٠٠ الی ١٣٠٠ هَ . ق .). تولد و وفات او در نجف اشرف بوده است . وی از تلامذه ٔ صاحب الجواهر و شیخ مرتضی انصاری بوده است . او راست : ١ - حاشیه بر جواهر. ٢ - حاشیه بر رسائل شیخ مرتضی . ٣ - حواشی بر تذکره ٔ علامة. ٤- حواشی بر خلاصةالحساب . ٥ - حواشی بر رجال میرزا کبیر. ٦ - حواشی بر سرخاب قوندی، در رمل . ٧ - حواشی بر شرح الاسباب . ٨ - حواشی بر کتاب الجفر سیدحسین عقیلی هندی . ٩ - حواشی بر کلیات التفسیر. ١٠ - ذیل السلافه ٔ سیدعلی خان . ١١ - رسالة فی الجدری (آبله ) ١٢- رسالة فی الزبر و البینات . ١٣ - رسالة فی الوباء و الطاعون . ١٤ - شرح التبصرة. ١٥ - شرح تجرید. ١٦- شرح کتاب الکیمیاء ابی بکر رازی مصری امامی . ١٧ - شرح نجاةالعباد. (از اعیان الشیعه ٔ عاملی ج ٤٢ ص ٤٤) (از معجم المؤلفین ج ٧ ص ١٩٣). و رجوع به مصنفی علم الرجال آقابزرگ طهرانی ص ٣١٥ شود.