علی تمیمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی تمیمی . [ ع َ ی ِ ت َ ] (اِخ ) ابن سلیمان یمنی بکیلی تمیمی زیدی اسماعیلی، ملقّب به حیدرة. رجوع به علی بکیلی شود.
علی تمیمی . [ ع َ ی ِ ت َ ] (اِخ ) ابن نصر تمیمی . وی شاعر بود. و او را دیوان شعری است . (از الذریعه ٔ آقابزرگ طهرانی ج ٩ ص ٧٤٨ بنقل از المعالم ابن شهرآشوب ص ١٤٠).
علی تمیمی . [ ع َ ی ِ ت َ ] (اِخ ) ابن محمد تمیمی مغربی اشعری قسنطینی مکنّی به ابوالحسن . متکلم بود. وی به دمشق رفت و آنگاه به عراق سفر کرد و به دمشق بازگشت و در سال ٥١٩ هَ . ق . در آنجا درگذشت . او راست : تنزیه الاله و کشف فضائح المشبهة الحشویة. (از معجم المؤلفین بنقل از ایضاح المکنون بغدادی ج ١ ص ٣٢٨. هدیةالعارفین بغدادی ج ١ ص ٦٩٥).