علی ترمذی

علی ترمذی . [ ع َ ی ِ ت ِ م َ ] (اِخ ) ابن محمد ترمذی، مکنّی به ابوالحسن و مشهور به منجیک . شاعر شهیر نیمه ٔ دوم قرن چهارم هجری . وی بعد از دقیقی شاعر، در دربار چغانیان به سر می برد و مداح آنان بخصوص امیر طاهربن فضل بن محمدبن محتاج چغانی و امیر ابوالمظفر فخرالدوله احمدبن محمد چغانی بوده است . او شاعری زبان آور و سخن پرداز و نیکوخیال و بلیغ و نکته دان بود و علاوه بر آن در هجو و هزل نیز سرآمد شاعران عهد خود شمرده می شد. دیوان وی در قرن پنجم در ایران مشهور و مورد استفاده ٔ اهل شعر و ادب بود چنانکه ناصرخسرو داستان استفاده ٔ قطران شاعر را از آن دیوان درسفرنامه ٔ خود آورده است . رجوع به منجیک ترمذی و مآخذ ذیل شود: تاریخ ادبیات در ایران چ صفا ج ١ ص ٣٨٢. لباب الالباب عوفی ج ٢ ص ١٣. مجمعالفصحای هدایت ج ١ ص ٥٠٦.

علی ترمذی . [ ع َ ی ِ ت ِ م َ ] (اِخ ) ابن رزین ترمذی خراسانی، مکنّی به ابوالحسن . اصل او از ترمذبود و برخی او را هراتی دانند. وی استاد ابوعبداﷲ مغربی و مصاحب حسن بصری بود و مدت صدوبیست سال عمر کرد و در ٢٢٥ هَ . ق . درگذشت و در جبل الطور در کنار قبر ابوعبداﷲ مغربی دفن شد. (از صفةالصفوة ج ٤ ص ١٤٠).