علی بهجت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی بهجت . [ ع َ ب َ ج َ ] (اِخ ) ابن محمودبن علی آغامصری . عالم در تاریخ و آثار شرقی و اسلامی . وی در سال ١٢٧٤ هَ . ق . در قریه ٔ بلهاالعجوز از توابع بنی سویف در صعیدأدنی متولد شد و بترتیب در مدارس ناصریه و تجهیزیة و مدرسه ٔ زبان شرکت کرد و در زبانهای عربی و فرانسوی و ترکی و آلمانی متبحر شد. سپس مشاغل زیر را به ترتیب عهده دار شد: مدرس تاریخ و جغرافی در مدرسه ٔ زبان، بازرس وزارت اوقاف، رئیس انجمن ترجمه در وزارت فرهنگ و متصدی موزه ٔ عرب . درسال ١٣٤٢ هَ . ق . در مطریه ٔ قاهره درگذشت . او راست :١ - اطلال الفسطاط. ٢ - قاموس الامکنة و البقاع التی یرد ذکرها فی کتب الفتوح . ٣ - گزارشی از دارالکتب الخدیویة. (از معجم المؤلفین بنقل از الاعلام زرکلی ج ٥ ص ٧٤. معجم المطبوعات ص ٣٥٩. فهرس دارالکتب المصریة ج ٦ ص ٣. فهرس الجغرافیا ص ٢١. فهرس المؤلفین بالظاهریة).