علی بزدوی

علی بزدوی . [ ع َ ی ِ ب َ دَ ] (اِخ ) ابن محمدبن حسین بن عبدالکریم بن موسی بن عیسی بن مجاهد بزدوی، مکنّی به ابوالحسن و ملقّب به فخرالاسلام . فقیه و اصولی و محدث و مفسر قرن پنجم هجری بود. وی در حدود سال ٤٠٠ هَ . ق . متولد شد و در پنجم رجب سال ٤٨٢ هَ . ق . درگذشت و در سمرقند دفن گردید. او راست : ١ - شرح الجامعالصحیح بخاری . ٢ - شرح الجامعالکبیر شیبانی، در فروع فقه حنفی . ٣- کشف الاستار، در تفسیر. ٤ - کنزالوصول الی معرفةالاصول . ٥ - المبسوط، در یازده مجلد. (از معجم المؤلفین ج ٧ ص ١٩٢). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است : تراجم الاعاجم ص ١٥٢. فهرس مخطوطات الظاهریة. تاج التراجم ابن قطلوبغا ص ٣٠. مفتاح السعاده ٔ طاش کبری ج ٢ ص ٥٤ . الجواهرالمضیه ٔ قرشی ج ١ ص ٣٧٢. الفوائدالبهیه ٔ لکنوی ص ١٢٤. کشف الظنون حاجی خلیفه ص ١١٢ و سایر صفحات . ایضاح المکنون بغدادی ج ٢ ص ٣٤. هدیةالعارفین بغدادی ج ١ ص ٦٩٣.