علی ببای
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی ببای . [ ع َ ؟ ] (اِخ ) ابن حسن ببای حنفی . متکلم بود. او راست : المعانی السنیة فی شرح مقدمة السنوسیة فی العقائد، که در ٢٩ ذی حجه ٔ سال ١١٧٨ هَ . ق . از تألیف آن فراغت یافت . (از معجم المؤلفین بنقل از فهرس الخدیویة ج ٢ ص ٥٥. هدیةالعارفین ج ١ ص ٧٦٨. ایضاح المکنون بغدادی ج ٢ ص ٥٠٦).