علی ازرق

علی ازرق . [ ع َ ی ِ اَ رَ ] (اِخ ) ابن ابی بکربن خلیفه ٔ همدانی الاصل حسینی یمانی شافعی، مشهور به ابن ازرق و ملقّب به موفق الدین و نورالدین و مکنّی به ابوالحسن . نام او در بهجةالناظرین به صورت «علی بن احمد ازرق » آمده است . وی فقیه و عالم فرایض و ریاضی دان بود. فقه را در شهر ابیات حسین آموخت و به زبید کوچ کرد و در آنجا به تصنیف و تدریس پرداخت . سپس به مکه رفت و نزد فقیه یافعی تلمذ کرد. او در سال ٨٠٩ هَ . ق . در سن هشتادسالگی در ابیات حسین درگذشت . او راست : ١ - بغیةالخائض فی شرح الفرائض . ٢ - التحقیق الوافی بالایضاح الشافی، در حدود سه کتاب . ٣ - مختصر المهمات اسنوی . ٤ - نفائس الاحکام . (از معجم المؤلفین بنقل از کشف الظنون ص ١٩٦٥. هدیةالعارفین . ج ١ ص ٦٩٨. ایضاح المکنون ج ١ ص ٢٦٨. الضوءاللامع سخاوی ج ٥ ص ٢٠٠. بهجةالناظرین غزی ص ١٣٦).