علی ارموی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی ارموی . [ ع َ ی ِ اُ م َ ] (اِخ ) ابن احمدبن علی بن احمد ارموی حنبلی، ملقّب به زین الدین . وی در سال ٨٥٣ هَ . ق . درگذشت . او راست : جواهر التبصرة فی علم الرؤیا. (از معجم المؤلفین بنقل از هدیةالعارفین ج ١ ص ٧٣٠).
علی ارموی . [ ع َ ی ِ اُ م َ ] (اِخ ) ابن حسین بن علی بن حسین بن خلف بن محمد ارموی، مشهور به ابن قاضی عسکر و ملقّب به شرف الدین و مکنّی به ابوالحسن . فقیه و اصولی . متولد سال ٦٩١ هَ .ق . وی در سال ٧٤٨ یا ٧٥٧ یا ٧٦٨ هَ . ق . در دمشق درگذشت . او راست : شرح المعالم، در اصول فقه . (از معجم المؤلفین بنقل از الدررالکامنة ج ٣ ص ٤١. شذرات الذهب ج ٦ ص ١٨٣. کشف الظنون ص ١٧٢٦. هدیةالعارفین ج ١ ص ٧٢٢).