علکد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علکد. [ ع ِل ْ ل َ ] (ع ص )شتر سخت که دارای گردن و پشت قوی باشد. سخت و قوی، و مذکر و مؤنث در آن یکسان است . ◄ پیرزن با بانگ و فریاد و کم خیر. (از ذیل اقرب الموارد).
علکد. [ ع ِ ک ِ ] (ع ص ) درشت و سطبر. (منتهی الارب ). غلیظ. (اقرب الموارد). ◄ پیره زن نیک زیرک . ◄ زن کوتاه بالای آکنده گوشت خوار کم خیر. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ مرد درشت اندام سطبر. (منتهی الارب ).
علکد. [ ع ِ ک َدد] (ع اِ) پیه . (منتهی الارب ). شحم . (اقرب الموارد).