علو

علو. [ ع َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان دشت سر بخش مرکزی شهرستان آمل واقع در ٥ هزارگزی خاور آمل . ناحیه ایست دشت و دارای آب و هوای مرطوب و مالاریایی . سکنه ٔ آن ٩٥ تن است . آب آن از رودخانه ٔ هراز تأمین می شود. محصول آن برنج و صیفی و حبوبات است . شغل اهالی زراعت . راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٣).

علو. [ ع َل ْوْ ] (ع اِ) بلندترین چیز. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ بهترین چیز. (منتهی الارب ). رجوع به عُلْو و عِلْو شود. ◄ جای بلند: أتیته من علو؛ آمدم او را از جای بلند. (منتهی الارب ). ◄ ستم و درشتی، یقال : أخذه علواً؛ بستم ودرشتی گرفت آنرا. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).

علو. [ ع ُل ْوْ / ع ِل ْوْ ] (ع اِ) بلندترین چیز. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ بهترین چیز. (منتهی الارب ). رجوع به عَلْو و عِلْو شود. ◄ بالا: علو الدار؛ بالای خانه، خلاف سفل . (منتهی الارب ).