علوی زبیدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علوی زبیدی . [ ع َ ل َ ی ِ زَ ] (اِخ ) عبدالرحمان بن ابراهیم بن اسماعیل بن عبداﷲبن عبدالرحمان بن محمدبن یوسف علوی یمانی زبیدی، ملقب به وجیه الدین . وی شاعری بود که در سال ٨٦٠ هَ . ق . متولد شد و در حدود ٩٢٠ درگذشت . او راست : الجواهر الرفیع و وجه المعانی فی معرفة انواع البدیع. و نیز دیوان شعری دارد. (ازمعجم المؤلفین ج ٥ ص ١١٢ از هدیة العارفین ج ١ ص ٥٤٤).
علوی زبیدی . [ ع َ ل َی ِ زَ ] (اِخ ) عبدالرحمان بن محمدبن محمدبن یوسف بن عمربن علی بن ابی بکر علوی زبیدی یمانی حنفی، ملقب به وجیه الدین . وی فقیه و ادیب بود و در نظم و نثر نیز دست داشت . در خدمات سلطانی ترقی کرد و زمانی نیز در عدن بازداشت شد و پس از رهایی، مدرسه ای در زبید بساخت .او در ٧٤٨ هَ . ق . متولد شد و در ٨٠٣ یا ٨٠٤ درگذشت . او راست : بدیعیة، و شرح آن . (از معجم المؤلفین ج ٥ص ١٩٣ از الضوء اللامع ج ٤ ص ١٥٣ و کشف الظنون ص ٢٣٤).