علقمی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علقمی . [ ع َق َ ] (اِخ ) شمس الدین محمدبن عبدالرحمان بن علی بن ابی بکر. از فقهای شافعی مذهب قاهره به شمار میرفت . جلال سیوطی استاد او بود و خود از مدرسان ازهر مصر بود. تولد او در ٨٩٧ و وفاتش در ٩٦٩ هَ . ق . اتفاق افتاده . او راست : الکوکب المنیر بشرح الجامع الصغیر، در سه جلد که در سال ٩٦٨ از تألیف آن فارغ شد. و ملتقی البحرین فی الجمع بین کلام الشیخین . (از الاعلام زرکلی ).
علقمی . [ ع َ ق َ ] (اِخ ) ابوطالب مؤیدالدین محمدبن محمد. آخرین وزیر خلفای عباسی . رجوع به ابن علقمی و نیز دستورالوزراء ص ٩٨ شود.