عقیبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عقیبة. [ ع ُ ق َ ب َ ] (اِخ ) ابن هُبیَرة اسدی . از شعرای جاهلیت عرب است و درک اسلام نیز کرد. او اشعار مشهوری خطاب به معاویه دارد که چنین آغاز میشود : معاوی اننا بشر، فاسجح فلسنا بالجبال و لاالحدید. عقیبة در حدود سال ٥٠ هَ . ق . در گذشت . (از الاعلام زرکلی به نقل از خزانةالبغدادی و سمط اللآلی ).