عطوی

عطوی . [ ع َ طْ وا ] (ع ص ) قوس عطوی ؛ کمان نرم . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).

عطوی . [ ع َ طَ ] (ص نسبی ) منسوب به عطیة که نام جد عبدالرحمان محمدبن عبدالرحمان بن عطیه ٔ عطوی شاعر است . و گویند او محمدبن عطیه ٔ بصری مولای بنی لیث است که معتزلی مذهب و نیکوشعر بود و شعر او را برخی نقل کرده اند. (از اللباب فی تهذیب الانساب ).

عطوی . [ ع َ طَ ] (اِخ ) محمدبن عبدالرحمان بن ابی عطیه، مکنی به ابوعبدالرحمان . از موالی بنی لیث بن بکر از کنانة. از شاعران دولت بنی عباس بود. زادگاه وی بصره بود و از متکلمان معتزله بشمار می رفت و بر مذهب حسین بن محمد نجار می بود. در روزگار متوکل شهرت یافت و با ابن ابی داود ارتباط داشت و از او بهره ها گرفت . عطوی در شرب نبیذ افراط می کرد و در مورد آن و نیز درباره ٔ فتوح اشعاری بسیار دارد. درگذشت او در حدود سال ٢٥٠ هَ . ق . رخ داد. (از الاعلام زرکلی به نقل از سمط اللاَّلی و المرزبانی و لسان المیزان ). رجوع به فهرست ابن الندیم شود.