عطایا
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(عَ) [ ع. ] (اِ.) جِ عطیه ؛ بخششها، هدیهها.<br>
فرهنگ فارسی معین
(عَ) [ ع. ] (اِ.) جِ عطیه ؛ بخششها، هدیهها.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عطایا. [ ع َ ] (ع اِ) ج ِ عطیّه . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). دهشها و بخشیده شده ها. (از آنندراج ). رجوع به عطیة شود : از صلت و عطایاء او به حظی وافر و نصیبی کامل متحظی شد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٢١٤).