عصیده
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(عَ دَ یا دِ) [ ع. عصیدة ] (اِ.) نوعی حلوا که از آرد و روغن تهیه کنند؛ ج. عصائد (عصاید).<br>
فرهنگ فارسی معین
(عَ دَ یا دِ) [ ع. عصیده ] (اِ.) نوعی حلوا که از آرد و روغن تهیه کنند؛ ج. عصائد (عصاید).
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عصیده . [ ع َ دَ / دِ ] (ازع، اِ) عصیدة. نوعی حلوا که از آرد و روغن ساخته شود. رجوع به عصیدة شود : بتدریج بابونه و بیخ خطمی و بیخ سوسن و بنفشه و خبازا بوستانی درافزایند و بپزند تا چون عصیده شود. (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). هر زن که به دست زور خواهد نان خشک عصیده شور خواهد. نظامی .