عشوه ده

عشوه ده . [ ع ِش ْ وَ / وِ دِه ْ ] (نف مرکب ) عشوه دهنده . فریب دهنده . فریبکار : شه وزیری داشت رهزن عشوه ده کاو بر آب از مکر بربستی گره . مولوی . بگو آنچه دانی که حق گفته به نه رشوت ستانی و نه عشوه ده . سعدی . دنیا زنیست عشوه ده ودلستان ولیک با کس همی بسر نبرد عهد شوهری . سعدی .