عشوه خوردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عشوه خوردن . [ ع ِش ْ وَ / وِ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) فریب خوردن .گول خوردن : حمدونه این عشوه ها چون شکر بخورد و بر آب کار سوی ماهی رفت . (سندبادنامه ص ٤٨). کسی را بود کیمیا در نورد که او عشوه ٔ کیمیاگر نخورد. نظامی . گر صادقی تو عشوه از آن قرص ِ خور مخور ور مرد رهروی دم ازین ره دگر مزن . بدر چاچی (از آنندراج ).