عسیلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عسیلی . [ ع ُ س َ ] (ص نسبی ) منسوب به عسیل، که بطنی است از سامةبن لؤی، و او عسیل بن عقبة است . (از اللباب فی تهذیب الانساب ). و رجوع به عُسَیل شود.
عسیلی . [ ع ُ س َ ] (اِخ ) علی بن محمد عسیلی، ملقب به نورالدین . ادیب و فقیه قرن دهم هجری . رجوع به علی عسیلی شود.
عسیلی . [ ع ُ س َ ] (اِخ ) محمدبن موسی بن علاءالدین عسیلی . از فاضلان قدس بود و به سال ١٠٣١ هَ .ق . درگذشت . او راست : الخصائص النبویة که نظم است و شرح آن را نیز نوشته است . و القطر که منظومه ای است در نحو. (از الاعلام زرکلی از خلاصةالاثر).