عسبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عسبة. [ ع َ ب َ ] (ع اِ) اسم مَرّه است برای مصدر عسب . (از اقرب الموارد). رجوع به عسب شود. ◄ کفتگی در کوه . (منتهی الارب ). شق و شکاف در کوه . (از اقرب الموارد). ◄ (اِخ ) موضعی است، و آن را عشبة به شین معجم نیز نقل کرده اند. (از منتهی الارب ).