عزلت نشین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عزلت نشین . [ ع ُ ل َن ِ ] (نف مرکب ) گوشه گیر. منزوی . معتزل : به عزلت نشینان صحرای درد به ناخن کبودان سرمای سرد. نظامی . گروهی عمل دار عزلت نشین قدمهای خاکی دم آتشین . سعدی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عزلت نشین . [ ع ُ ل َن ِ ] (نف مرکب ) گوشه گیر. منزوی . معتزل : به عزلت نشینان صحرای درد به ناخن کبودان سرمای سرد. نظامی . گروهی عمل دار عزلت نشین قدمهای خاکی دم آتشین . سعدی .