عزالدین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عزالدین . [ ع ِزْ زُدْ دی ] (اِخ ) عبدالحمیدبن محمدبن محمدبن حسین مداینی، مشهور به ابن ابی الحدید. شارح نهج البلاغة در قرن هفتم هجری . رجوع به ابن ابی الحدید شود.
عزالدین . [ ع ِزْ زُدْ دی ] (اِخ ) علی بن ابی الکرم محمدبن محمدبن عبدالکریم شیبانی جزری، مکنی به ابوالحسن . مورخ معروف قرن ششم و هفتم هجری . رجوع به ابن اثیر و علی (ابن محمدبن محمدبن عبدالکریم ...) شود.
عزالدین . [ع ِزْ زُدْ دی ] (اِخ ) عبدالعزیزبن محمدبن ابراهیم، مکنی به ابوعمر و مشهور به ابن جماعة. قاضی مصر در قرن هشتم هجری . رجوع به ابن جماعة و عبدالعزیز شود.